خوشبهحال دختر میخک که میخندد به ناز

خوشبهحال چشمهها و دشتها
خوشبهحال دانهها و سبزهها

خوشبهحال غنچههای نیمهباز
خوشبهحال دختر میخک که میخندد به ناز

خوشبهحال جام لبریز از شراب
خوشبهحال آفتاب

ای دل من گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمیپوشی به کام
باده رنگین نمینوشی به جام

نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که میباید تهی است

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ